۲۲
اسفند
امروز هم مثل روزهای دیگر باید بنوازم…همیشه از نواختن ویولن تنفر داشتم…اما مردم ویولن را بیشتر دوست دارند…وارد “سن” میشوم…تشویقم میکنند…من هم مجبورم کمرم را جلوی آنها خم کنم…همه جا تاریک است به جز نور آبی نورافکنی که مرا در خود پیچانده…روبرویم آدمهای زیادی نشسته اند… از آنها فقط چشم هایشان را میبینم که باز و بسته میشوند…
تنه ویولن را بر روی شانه چپم میگذارم…سرم را بر روی آن خم میکنم…آرشه ام ٬ سیم ها را به آغوش میکشد…مینوازم…مثل همیشه مردم نگاهشان به برق کفشهایم و اتوی پیراهنم است… کسی جز تو به چشم هایم نگاه نمیکند…باید شاد بنوازم… مردم باپاهایشان ضرب گرفته اند… از این کارشان متنفرم… تا کی من “نوازنده ” موسیقی مردم هستم؟ مردمی که هیچ وقت از من نخواستند ٬ موسیقی خودم را با ساز دهنیم بزنم…
امروز دلم همنوازی با تو را میخواهد…من ” دو .. ر.. می ” را بگویم و تو ” فا ..سل.. لا..سی“… دوست ندارم کتاب نت را باز کنم و از روی آن ” ردیف کسی دیگر” را بنوازم…میخواهم رهبر ارکستر٬ قلبم باشد و نوازندگانش من و تو…
چشمهایم را خواندی… بلند شدی… روی “سن ” آمدی…مردم اعتراض میکنند… فریاد میزنند… اما من و تو به انها خندیدیم…کفشهای سیاهم را در آوردم…لبه سن نشستیم… پاهایمان را آویزان کردیم…ساز دهنیم را یه آغوش لبانم سپردم… تو هم سرت را به شانه ام تکیه دادی و شعرش را سرودی…
تنه ویولن را بر روی شانه چپم میگذارم…سرم را بر روی آن خم میکنم…آرشه ام ٬ سیم ها را به آغوش میکشد…مینوازم…مثل همیشه مردم نگاهشان به برق کفشهایم و اتوی پیراهنم است… کسی جز تو به چشم هایم نگاه نمیکند…باید شاد بنوازم… مردم باپاهایشان ضرب گرفته اند… از این کارشان متنفرم… تا کی من “نوازنده ” موسیقی مردم هستم؟ مردمی که هیچ وقت از من نخواستند ٬ موسیقی خودم را با ساز دهنیم بزنم…
امروز دلم همنوازی با تو را میخواهد…من ” دو .. ر.. می ” را بگویم و تو ” فا ..سل.. لا..سی“… دوست ندارم کتاب نت را باز کنم و از روی آن ” ردیف کسی دیگر” را بنوازم…میخواهم رهبر ارکستر٬ قلبم باشد و نوازندگانش من و تو…
چشمهایم را خواندی… بلند شدی… روی “سن ” آمدی…مردم اعتراض میکنند… فریاد میزنند… اما من و تو به انها خندیدیم…کفشهای سیاهم را در آوردم…لبه سن نشستیم… پاهایمان را آویزان کردیم…ساز دهنیم را یه آغوش لبانم سپردم… تو هم سرت را به شانه ام تکیه دادی و شعرش را سرودی…
مردم را میبینم که مرا دشنام میدهند و تو را تکفیر… گروه گروه سالن را ترک میکنند… حتی گوشهایشان صدای آواز ما نشنیده است… اما دیگر مهم نیست… پای کسی بر روی ویالنم رفته و آن را شکسته و سیمهایش دیگر آن شادی مصنوعی را هدیه نمیدهد… مردم حتما ویالونیست دیگری پیدا خواهند کرد و با او ضرب خواهند گرفت… اینجا فقط منم و ساز دهنیم که کنار تو نشسته ام و میخوانی…
نفس حبس شده ام را به دست پره های ساز دهنیم سپردم و موسیقی بدون نت خودم را نواختم و آن را هم ردیف شعر های تو کردم…
