گفت و چای

آقا جان من آدم سیاسی و اهل سیاستی نیستم و هیچ ادعایی هم ندارم. فقط یک قانون خیلی ساده اجتماعی را میگویم و میروم. خشونت راهی به هیچ جا نمیبرد. هیچ تحول سازنده ای با خشونت شروع نشده و به سرانجام هم نرسیده است. ضربه و ضررش را هم خودمان میخوریم. یادمان باشد ما “مردمان” معمولی این جامعه هستیم. نه تفنگ روی کمرمان میبندیم و نه شمشیر… نه خون ریختن را میخواهیم و نه خونین شدن…. بهانه به دست هیچ کس ندهید و بگذارید همان تعداد آدم که صبح از خانه زده بیرون، همان تعداد هم به خانه برگردد… به لس آنجلسی ها هم گوش ندهید… آنها یک سری فرصت طلبند که در کنار ساحل نشسته اند و آبجویشان را میخورند و شما را جلوی گلوله میفرستند… تو را به خدا نگذارید خونی ریخته بشود… رودخانه عمیق و آرام باشیم نه جریان فصلی و خروشانی که به جز سیل و ویرانی هیچ چیز به دنبال ندارد… رودخانه آرام باشید که همه زلال بودن ما را ببینند و بفهمند که چه عمقی دارد…