بگذریم… امروز سر صبح اخبار را باز کردیم تا ببینیم در این دنیای بیشعور چه اتفاق خوبی دارد رخ میدهد… تیتر همه خبرها توپولف ما بود… از عکس و فیلمهایی که نشان میدادند معلوم بود که کلهم از این هواپیما فقط یک نصفه بال باقی مانده بود و دو تا گواهینامه پایه دو رانندگی و یک گودال عظیم…به جز اینها چیز دیگری اخبار نشان نداد… که البته امیدوارم خلبانها با آن گواهینامه ها پشت فرمان هواپیما نبوده باشند…
به هر حال فکر نکنید که من ماجراجویی نکرده ام و سوار توپولف نشده ام…. چرا سوار شدم…. به اندازه موهای سر شما سوار شده ام… فکر میکنید آنوقتها که میرفتیم جنوب سر پروژه که دو لقمه نان حلال سر سفره بگذاریم، با چه میرفتیم؟ کنکورد که نبود….همین توپولفها بودند دیگر…
آقا میرفتیم سوار بشویم… تنها هواپیمایی بود که مهماندار، همان جلوی پله ها می ایستاد و تک تک مسافر ها را از زیر قرآن، دو سه بار رد میکرد و حلالیت میطلبید… یک جوری به دل همه می افتاد که این سفر، همان سفر آخر و آخرت است… خب شمایل این هواپیما و چفت و بستش درست مثل اتوبوسهای دوطبقه خط شوش- شاعبدالعظیم می ماند ( راستی این اتوبوسها هنوز هستند؟)…
طفلک این هواپیما جثه آنچنانی هم که ندارد …دو سه تا پله بالا میرفتیم میرسیدیم به در ورودی… البته در که نبود بیشتر به پنجره ورودی میخورد، آنقدر که باید خم میشدیم تا وارد هواپیما شویم… آنقدر خم که حتما دستت را باید حفاظ پشتت میکردی که دل و دین و ایمان کسی را بر باد ندهی….
تفریح وقتی شروع میشد که وارد هواپیما میشدیم…. نه اینکه راهروها کمی تنگ بودند، دیگر راه رفتن کمی مثل حرکات موزون میشد…مجبور بودیم پیچ و تاب بخوریم تا از بین نیمکتهایش رد شویم… تازه اگر شانس می آوردیم یکی از این مهمانداران توی راهرو نایستاده باشد تا مردم را راهنمایی کند…آنوقت بود که مجبور بودی با یک ترفند بی ناموسی رد بشوی و همه جای بدنت را با همه جای بدنش آشنا کنی… (اشتباه فکر نکنید… مهماندارها گاهی وقتها، مرد هستند)
خلاصه… پیدا کردن صندلی کار سختی نبود… البته توی همین هواپیمای نقلی، این روس های نامرد تا میتوانسته اند، صندلی چپانده اند… یک چیزی توی مایه خرما چین… وگرنه فکر میکنید چطور ۱۶۸ نفر توی توپولوف جا میگیرد؟ مثل این است که ۱۱ نفر را مثلا سوار رنو بکنی… نه اینکه نمیشود… میشود… اما با کمی فشار و لگد…
بگذریم… آقا صندلی را پیدا میکردیم و مینشستیم…. حالا سلام و صلوات میفرستادیم که بغل دستی ما یک آدم ایکس لارژی چیزی نباشد که تا خود مقصد، آرنجش ریز فک ما جا خوش کند…
سرتان را درد نمیاورم… همه را مثل پازل سوار میکردند… تا خود ته هواپیما و بوفه هواپیما و روی چرخ و دم در مستراح ، آدم نشسته بود….سلانه سلانه شروع میکرد به حرکت روی باند… یک مهماندار هم می آمد و نکات ایمنی را گوشزد میکرد… گو اینکه خودش هم بهتر میدانست که توپولف هیچ نکته ایمنی را لازم ندارد…. اگر بخواهد بخورد زمین، هیچ کدام از ائمه هم جلودارش نمیشود… برای همین کسی حرفهای مهماندار را خیلی جدی نمیگرفت و یک جورهایی هر کس مشغول مغفرت از درگاه الهی بود….
همچین که شروع به تیک آف میکرد، احساس میکرد ی روی یک گاو وحشی، زین پکیده ای بسته اند و سوارش شده ای و دارد مثل باد میدود…. تکان های افقی و عمودی در راستای تمام محورهای مختصات ( همان xوyوz… یادتان که هست؟) تمام صندلی ها و در و پنجره و مهماندار و سقف میلرزیدند… خلاصه زور میزد و از زمین کنده میشد…. همه هم سعی میکردند قیافه ریلکسی به خودشان بگیرند که انگاری سوار بوئینگ شده اند…. خود من هر بار حین تیک آف، خواهر و مادر استالین و گورباچف و یلتسین و پوتین را نوازش میدادم…
>
خلاصه معمولا هر پرواز دو ساعتی با توپولف باعث میشد تمام گناهان مسافران بخشیده بشود و یک گوشه ای از بهشت را به نامشان بزنند…
موقع نشستن هم عادت داشتیم دیگر… درست مثل این بود که یک تیکه تاپاله گرم را توی دستت بگیری و محکم بکوبی روی آسفالت…. توپولوف هم درست مثل همان تاپاله با آسفالت یکی میشد… تازه اگر گوشت چندانی به بدنت نداشته باشی، درست مثل این میماند که خودت را مثل تاپاله روی آسفالت کوبیده اند….
در هر حال ما هم سوار توپولف شده ایم و لذتش را برده ایم… پا بدهد باز هم سوار میشویم… آصلا آنقدر سوار میشویم تا همه آنها را به زمین گرم بزنیم و نسل توپولوف حرامزاده را منقرض کنیم… اصلا میدانید چیست؟ ما ایرانی ها را گذاشته اند تا نسل هواپیماهای اسقاطی را از روی زمین برداریم… قیمت انهدام هر توپولف هم معادل جان ۱۶۸ نفر ایرانی… اگر پایه اید بسم ا…
بعد نوشت: الان فهمیدیم که ما هم چهار نفر را در این توپولف از دست داده ایم…دوری است و نبود یک شانه فراخ برای گریه کردن…
