گفت و چای

حضور شما عرض کنم که احتمالا به یک آنفولانزای مرغی، خوکی، گاوی یا به طور کلی چیزی که به حیوان و حشم ربط پیدا میکند، مبتلا شده ام… احتمالا خشم خدا گریبانگیرم شده، از بس که به ملت گیر بیخود دادیم و به آنها خندیدیم… به هر حال…شدیدا ضعف دارم و با یک فوت نقش بر زمین میشوم… از آن مواقعی است که دوباره یاد نعمت سلامتی افتادم و حکما بعد از بهبودی، از یاد و خاطره پاک میشود تا مریضی بعدی…

کمی تب و آب بینی و عطسه و گهگداری هم از این سرفه هایی که آدمهای عملی میکنند، چاشنی این موهبت، به خورد من داده شده است… دکتر هم نخواهم رفت چون اینجا دکترها از آزمایش ایدز، تشخیصشان را شروع میکنند تا اینکه برسند به اثبات سرما خوردگی جزئی بنده… خلاصه اینکه دستی دستی کار میدهند انگ بی ناموسی میزنند به آدم…

یک دوست قدیمی، هفته دیگر، پیش ما خواهد بود… دیدن آدمهایی که از ایران می آیند و بوئیدن آنها خالی از لطف نیست… ولو اینکه بعد از ۳۶ ساعت پرواز، تنشان بوی کلم پخته بدهد… اما باز هم به آغوش کشیدنشان لذت دارد… کلا اینجا اول پائیز یکی پیشت باشد خیلی خوب است… میدانید که پائیز را دوست ندارم… یعنی از آن روزی که مادر بزرگ رفت و بساط کرسی و قصه غول و پری و اینها را با خودش برد، پائیز هم سر لج افتاده با ما… افه می آید و همیشه خودش را برایمان میگیرد تا دلمان بگیرد… لشکر کلاغ های سیاه و نفهمش را میفرستد تا نوک تک تک کاجها، خانه بسازند و با هر قار قارشان خطی روی دلمان بیاندازد…

احساس میکنم که تبمان بالا رفته هذیان می گوییم… اگر از زیر دست این ویروس بی پدر، زنده بیرون آمدیم، باز مینویسیم و به ریش ملت میخندیم و فلانمان هم حسابشان نمیکنیم… ها؟

میگفت آخر سر هم که سیگارت، به فیلتر میرسد، دودهای آخرش به دورش میپیچد و کم کم از جلوی چشمهایت فراریش میدهند… و هر چه میکنی که دودها را با دستت کنار بزنی، خیالش هم کمرنگ تر میشود… همیشه آخرش همینطور تمام میشود…

پی نوشت: گمان بر این میرود که عمر این نوشته بر میگردد به حدود ۱۲ سال پیش… آنروزهایی که از پنجره اتاق خوابگاهمان، برج های اسکان دیده میشد و همیشه آرزو میکردیم که یکی از این بالکنهای دود گرفته روزی مال ما شود… که نشد… نوشته، مال همان شبهایی است که لبه پنجره مینشستیم و یک پایمان را آویزان میکردیم و سعی میکردیم که آنچه درون دارد میگذرد را روی کاغذ بیاوریم تا شاید عبرت آیندگان شود… که نشد…