گفت و چای

به او گفتم که من بادم… می آیم و میروم… نه میشود همنشینم شوی… و نه میشود مال هم شویم…

به او گفتم من بادم … گاهی خشمگین و گاهی نسیم… به او گفتم من٬ به دور خانه دل تو میوزم… اگر درون خانه دلت گرم است ٬ پنجره را باز نکن… من فقط سرکی میکشم و فریادی و آهی… بعد میروم…

اما اگر هوای خانه دلت گرفته٬ گوشه ای از آن پنجره را باز کن … مرا به داخل راه بده ٬ به دورت میچرخم ٬می گردم و میان موهایت میدوم… اما اگر به داخل راهم دادی ٬ پنجره را نبند که می ایستم… باد ایستاده همان مرگ است…

به او گفتم من بادم … می آیم و گاهی میروم…

چقدر مزه گس عاشق شدن را دوست داشت… به ذهنش فشار می آورد تا آخرین بوسه را حس کند…

آخ… چقدر دوست داشت شانه هایی فراخ٬ یک بار، جایی برای سرش باز میکرد… چقدر در آن اتاق شلوغ احساس تنهایی میکرد… آدمها را فقط دهن های گشادی میدید که تند و تند باز و بسته میشدند… چرا سر این آدمها گوش نداشت؟ چرا چشمهایشان را بسته بودند…

دوباره تمرکز کرد سر بوسه آخر… نمیشد… آنقدر کم رنگ بود که دیده نمیشد… کمی به خودش نگاه کرد… چقدر سنگین شده بود…چرا همه آدمهای این اتاق ٬ سرشان بر روی شانه او بود… نمیتوانست تکان بخورد … سست شده بود… جیغ زد… هیچکس نفهمید … یادش آمد که این آدمها گوشهایشان کار نمیکند…میخواست شانه اش را بیرون بکشد… خودش را خلاص کند… همه چپ نگاهش کردند… ” هی تو … چرا تکون میخوری…؟” دوباره ایستاد سر جایش… پاهایش میلرزید…

احساس کرد کسی صدایش میکرد… بهت زده شد…چرخید ولی کسی را ندید…دوباره اسم خودش را شنید… چه کیفی میداد آدم اسم خودش را برای خودش بشنود…هنوز آن صدا را میشنید…شاید داشت یکی دیگر را صدا میکرد… شاید… اما هر چه بود آن صدا، خاطره بوسه را پررنگتر میکرد… آره … یادش آمد…رقص لبها …دیگر مصمم بود… باید تکان میخورد… باید آدمها را می پراند… انگار فلج شده بود… اما میدانست که میتواند…حالاهمه چیز مثل فیلم از جلوی چشمش رد میشد…

بوسه… دستی دور کمرش…چهره او را به یاد آورد … نگاه کرد به دور و ورش…. ایستاده بود همان جا… نزدیکتر از همه…. خدایا… چرا ندیدمش تا حالا… او هم سرش روی شانه من بوده؟ نمیدانم… همه چیز مثل خواب…همه چیز مثل بوسه…. نرم و لطیف… خود را رها کرد تا در آغوشش بیافتد… حالا فقط بوی تن او را حس میکرد و گهگداری هم آن صدا را از دور که مثل رویا بود … نرم و لطیف…