گفت و چای

همه چیز آماده است…؟ کم و کسری نداریم…؟ خانه تمیز است…؟ چند تا شمع روشن میکنم و نور خانه را کم… میخواهم شاعرانه باشد… بهترین لباسم را پوشیده ام…قلبم تند میزند و گوشهایم داغ شده… میدانم که تحمل زیبایی تو را ندارم… زنگ خانه ضربان قلبم را بالا تر میبرد… آروم باش جان مادرت… ضایع میشی ها…! در را باز میکنم… همانی بودی که در ذهنم ساخته بودمت…چشمان آبی…اندامی تراشیده شده…کسی کنارت نبود… به داخل آمدی…لبخندی کمرنگ… فقط توانستم بگویم: عزیزم منتظرت بودم…
کنار شومینه نشستیم… برات قهوه درست کردم…موکا که دوست داری… میپرم توی آشپزخانه…گفته بودم که تحمل زیبایی تو را ندارم …
کمی آرام تر شده ا م…یواش کنارت نشستم… نزدیک … نزدیک تر…پای من شیطنت میکند و خودش را به پای تو می زند…قهوه میخوریم…اما نه…با قهوه، بازی میکنیم… کتاب تازه ای را باز میکنم و کمی از آن را میخوانم برایت… زیر چشم نگاهت میکنم… به دور خیره شده ای با همان لبخند کمرنگ… فکر میکنم تو با همین لبخند رحم مادرت را وداع کردی… کتاب را میبندم… دستم آرام دستت را میگیرد…چقدر سردی… همان لبخند نرمت را به فال نیک میگرم و آرام آرام دستم به بالا میخزد… به بازوی تو که میرسم پلکهایم سنگین میشوند… قلبم غوغا میکند…لبانم را به گوش تو میچسبانم… با وسواس و شک میگویم دوستت دارم… چیزی نمیگویی… سرم را به شانه ات تکیه میدهم… قصه ناخوانده خودم را برایت میگویم… که چرا عاشق ” تو ” شدم… و اصلا اینکه من ” عاشق ” تو شده ام…
گونه ات را میبوسم… لبانت را میبوسم… نمیدانم خدا وقتی آدم را آفرید، از کجای او شروع کرد… من که میگویم از لب او… ببین امشب چه ژانگولری میکنند این لبها… طاقت تمام است و دستهایم با همه وجودت آشنا میشود… شب از نیمه گذشته… شمع ها آب شده اند … استکان قهوه من خالیست ولی تو لب نزدی… دراز کشیده ایم و تو با همان لبخندت به “ماه سرک کشیده “در پنجره خیره…
لبانم میجنبند…خدایا چرا مانکنها جان ندارند؟

پ.ن) Vola Vola Palombella =بپر بپر کبوتر! اینجا ببینید