گفت و چای

اصولا صداقت موجب رستگاری میشود. مخصوصا اگر در مورد خودت صادق باشی و خوب و بد خودت را قبول کنی. در همین راستا یکی از بدی های خودم را اعتراف میکنم باشد که ما نیز رستگار شویم.

” من عاشق دیدن خشونت هستم”. یعنی خیلی دوست دارم خشونتهایی که من در آنها شرکت ندارم و به من برنمیگردند را تماشا کنم. دقیقا نمیدانم ریشه این انحراف به چه چیزی برمیگردد. به رژیم غذایی یا ریشه در اجدادم دارد که میتواند چنگیز و اسکندر وغیره هم باشند.

مثال واضح اینست که اگر یک روز در خیابان تصادف دو ماشین را ببینم، محال ممکن است سرعتم را کم نکنم و تا کمر بیرون نیایم و صحنه را بهتر نبینم. اصولا دیدن ماشین له شده و کاپوت جر خورده کیف میدهد. حالا اگر راننده ها پیاده بشوند و با عصایی به جان هم بیافتند که دیگر نور علی نور میشود. اصلا می ایستم و با خیال راحت تماشا میکنم.

یا مثل آنروز که در یکی از کوچه های فرعی امیر آباد، زنی با مادر شوهرش دعوایشان شده بود و شوهر آن زن هم میخواست جدایشان کند هم بی هوا زنش را بزند. کلا دعوای مهیجی بود که مجبور شدم کلی راهم را اضافه کنم و تا ته کوچه بروم که ماجرا را از نزدیک ببینم. خیلی تماشاچی بودیم. نظر میدادیم، تشویق میکردیم. کلا بعد از ظهر متنوعی ساختند برایمان…

یا مثلا سر ناهار نشسته ایم و یکی با موبالیش میرسد و فیلم ” سر بریدن گروگان انگلیسی با دست توانمند مثلا القاعده” را نشانم میدهد…آنهم بدون سانسور. به ظاهر آه و اوه میکنم اما آنقدر دوباره و سه باره میبینمش که از دهن بیافتد.

خوب که فکر میکنم ، میبینم به خشونتهای جدی تر هم علاقه مندم که تا حالا از نزدیک ندیده ام. مثلا اگر قرار باشد همین نزدیکیها روزی کسی را جلوی چشم همه “دار” بزنند، حتما از یک ساعت قبلش آنجا حاضر میشوم و دست و پا زدن آن مفلوک را تماشا میکنم. یا بهتر از آن “سنگسار” کردن… حتما خیلی لذت دارد یکی را که تا کمر در خاک فرو برده اند را، با سنگ له کنی… لابد کیف دارد… یا اگر شد یک بار بروم و صحنه کبود شدن کسی را با شلاق از نزدیک ببینم. خدا را چه دیدی ، شاید اجازه بدهند و چند ضربه هم، من نوازشش کنم. یا فرح بخش است اگر آفتابه و زنجیربه گردن جوانکی بیاندازند و من بیافتم دنبالش و ” هو ” کنم او را…

کلا نمیدانم چرا فکر میکنم صحنه هایی را که خشونت دارد را باید دوره کرد و با لذت دید. نتیجه زیاد دیدنش این میشود که دیگر “دل” آدم نه میسوزد نه خراش بر میدارد نه میگیرد و نه هیچ چیز دیگر. میشوی سنگ… خوب است …نه؟

تلویزیونی که امروز پر شده از فیلم و سریال ” ماورایی”… همانهایی که یک حاج آقای آفتاب مهتاب ندیده در یک خانه ویلایی قدیمی با حوض و تخت و شمعدانی زندگی میکند و حتی تا حالا یک نخود حرام هم نخورده است… یا وکیل و دکتر مجربی هستند که نیمی از مشتریهایشان را رایگان، ویزیت میکنند و زندگی استریلی دارند. که حتما پسری هم دارد که ناخلف و مفسد است. ربا خوار است یا زنباره…از همان هایی که آخر فیلم با یک رویا به راه راست پرتاب میشود. رویاهایی که لنزهای محشر کانن و سونی، امامزادهای نورانی و دود آلودی را به خوابش میفرستند تا یک گل سرخ به او بدهند و فردا صبح هم توبه …توبه.

یا طنزنامه هایی که قلبت را رنده میکنند و درست مثل این است که کسی ناخن بلندش را روی تخته سیاه میکشد. با طناز هایی که حق دارند جلوی ما همدیگر را کشیده و اردنگی و پس گردنی بزنند یا حتی جفتکی هم بپرانند اما جای “دوستت دارم” و ” عزیزم” را با سوت پر میکنند. سناریو های ثابتی که آدمهای ثابتی آنها را با اسمهای مختلف لقمه میکنند و دهن ما میگذارند…

آنطرف هم فیلم و سریال خانوادگی غوغا میکند.نیمی از ماجرا در مراسم تدفین و مرگ و سوگواری میگذرد. آنهم با تمام جزییاتش… آنقدر که امروز از صدای قرآن هم میترسی چون مرگ را به یادت می آورد. و حتی میدانی که لحد چه ابعادی دارد و چطور جا میگذارندش. مردها حتما به دنبال زن دوم هستند، زنها، آشپزهای مفلوکی هستند که جهیزیه دخترشان بزرگترین غمشان است و آخر همه ماجراها به یک عروسی، ختم به خیر میشود.

کودکم را میبینم که چهار زانو جلوی تلویزیون نشسته تا برنامه کودکش را ببیند.همان هاچ و نلی که قبل از تحریم ها شروع به گشتن دنبال مادرشان کردند و امروز هم هنوز دارند میگردند. کارتونهایی که ستون آن ” غم” است. یا داستان پسرکی که پدرش مرد و او، شب به شب لای ستاره های بالای سرش دنبال روح پدرش میگردد و با یک دکلمه سیاه، امیدت را میخشکاند. آنقدر که کودکت، بیشتر از مرگ و روح میپرسد تا زندگی و امید.

ظهر ها گرفتار مجری های مردنمایی میشوی که ریشهای فرفریشان را کادرمیکنند و با غمزه برای خانم های خانه دار، از ترشی و نیکوکاری و نظافت پوست حرف میزنند. یا زنانی که مقنعه های گلبهی بلند را به تن میکنند و هنوز دارند “گل دوزی” و “دکمه دوزی” یادت میدهند. و مهمانهای برنامه، که وقت جواب دادنشان که میرسد ، معمولا از اتاق فرمان علامت میدهند که وقت شما تمام است…

امروز تفنگ هم نقل و نبات جدیدیست که در هر خانه ای، در این فیلم و سریال ها پیدا میشود. کشتن هم تنها تفاهمی بود که با هالیوود داشتیم و آن را به عینه کپی کردیم.

اینکه چه رسالتی پشت این رسانه عجیب قرار گرفته به من ربطی ندارد. اینکه دوست دارد چه نشان بدهد هم به من ربطی ندارد. آنچه به من ربط دارد این است که همان کلید “مفید” OFF را فشار بدهم و بگویم خفه شو و به او اجازه ندهم که روح و فکر و جان من و فرزندم را تسخیر کند یا شلنگ آبی را به فکر و اندیشه ام بگیرد تا آن را آنجور که میخواهد بشورد.