گفت و چای

به جان امواتتان قسم تان میدهم که اگر من را به نحوی میشناسید یا باهم قوم و خویشیم یا به هر صورتی این احتمال را میدهید که یک روزی چشممان در چشم همدیگر بیافتد، بیخیال این پست بشوید و بروید دنبال یک تفریح دیگر و نگذارید این پرده نازک “حیا” که بینمان وجود دارد جر و واجر شود.
ماجرا خیلی بیشرمانه نیست. یعنی بستگی دارد چطور نگاهش کنید. درست عین دسته بیل میماند که هم میتواند ابزار کار یک کارگر زحمتکش باشد که با آن، نان شب را تهیه میکند و هم میتواند ابزاری برای یک فحش کلاسیک باشد که آن را به ناکجا آباد همدیگر حواله میدهیم. خلاصه… ماجرا، ماجرای معاشقه است. هم خوب است و هم بد…
قبلا هم روی این ماجرا ابرام و اصرار کرده ام که معاشقه برای زن و مرد، مثل میلگرد برای فونداسیون است که اگر استفاده اش نکنید، فونداسیون شما زپرتی محسوب میشود و ساختمانتان با هر نسیم صبایی که میوزد، به بندری زدن می افتد. خب این که کم چیزی نیست…. هست؟ بیایید و این یک بار، به حرف من تنبان عمل بپوشانید و مطمئن باشید که ضرر نمیکنید. ببینید… شما در زندگی فقط یک بار فرصت دارید که از ته دل معاشقه کنید. ما که فرنگی نیستیم و عوض کردن همسر برایمان مثل عوض کردن چرخ ماشینمان باشد. ما وقتی زن میگیریم یا شوهر میکنیم( این فعل آخر کمی ناجور است)، یک جورهایی داریم آش خاله را میخوریم که به هر نحو پایمان است. تعداد آدمهایی که یک بار در زندگی ازدواج میکنند به کسانی که چند بار، در ایران اصلا قابل مقایسه نیست. پس آدم باید کمال استفاده را از این یک بار ببرد. اینکه حالا ما هنوز محرم هم نشده ایم یا اینکه این کارها قبح دارد ویا اینکه جلوی همه نمیشود و اینها را فراموش کنید. وقتی “بله” بین دو نفر رد و بدل شد، درست مثل شلیک تفنگ یک داور مسابقه ” دو” میماند … باید بدوی و تمام تلاشت را بکنی تا برای خودت خاطره درست کنی… خجالت بکشی و رودربایستی کنی یا حساب کتاب جهنم و بهشت را بکنی، بازنده میشوی. برای معاشقه یک زمان محدود داری… دقیقا تا قبل از اینکه برای همدیگر یکنواخت بشوید. یکنواختی هم یعنی وقتی دست همدیگر را میگیرید، دیگر قلقلکتان نمیشود وبرایتان فرق چندانی نکند که دست همسرتان را گرفته اید یا پاچه یک قوچ وحشی را… یا بوسه ها و نوازشها خیلی دیگر روی ضربان قلبتان اثری نمیگذارد. خلاصه اینکه زمانتان خیلی کوتاه است.تازه معاشقه را هم خوب باید بلد باشید.اگر بلد نیستید، بروید یاد بگیرید…فیلم بی ناموسی ببینید …کتاب بخوانید…عملی روی یک بنده خدایی تمرین کنید. هیچ اشکال ندارد چون نیتتان که خیر است. همین بوسیدن معمولی… بنظر ساده می آید… اما کلی فوت و فن و حدیث دارد. نمیشود که همه را یک جور ببوسید. طرف زنش را همانطور میبوسد که اوس احمد شاطر را در مراسم ولیمه اش بوسیده است.خلاصه پر است از ظرافت و نکته های کنکوری… حالا من که قرار نیست اینجا درس معاشقه بدهم…خودتان بروید وراهش را پیدا کنید.این خارجی های ماتحت نشسته استاد این کار ها هستند.خوب میدانند چه کار کنند. خوب میدانند که کنج لب فرقش با خود لب چیست یا خوب میدانند که بد نیست گاهی فقط دستی دور کمر هم بیاندازد و سکوت کنند و مهتاب را تماشا کنند. لزوما هم معاشقه ها همیشه صحنه های هجده پلاس نیستند. یک نکته دیگر هم بگویم و بروم…آقا جان… حجب و حیا خیلی خوب است و بر منکرش لعنت… اما گاهی معاشقه و شیطنت زیر نگاه شخص سوم هم لذت بخش است. نمیگویم بروند ودر ملا عام تنبان هم را پایین بکشند و آنقدر به هم پیچند که آن شخص سوم هم وارد ماجرایشان بشود. اما بد نیست همچین، دستی لای موهای طرفت ببری و چند رشته از آنها را به بازی بگیری.حالا بیشتر نمیگویم که هوس نکنید.
خلاصه داستان از این قرار است.یک زندگی زناشویی است و یک معاشقه…اولین معاشقه ها عین نوزاد میمانند..نرم و سفید و خوردنی… اما معاشقه هم مثل همان نوزاد هرچه که بزرگتر میشود ، ضایعتر میگردد و پر میشود از جوشهای غرور جوانی و یک جایی میرسی که از آن فرار هم میکنی. نه؟ اینطور نیست؟ البته اشتباه نشود…منظور من معاشقه است و نه عاشق بودن که آن یک داستان جدا است.
کیفیت معاشقه های اول زندگی تنهاچیزی هستند که خوب در ذهن آدمها میماند. خوب اجرایشان کنی، میشود خاطره فیلم تایتانیک و اگر بد اجرا شود، میشود خاطره همه فیلمهای ایرانی (بلا استثنا) …اگر طرفتان را پیدا کرده اید، خوب به حرفهای من فکر کنید… گارانتی میکنم که خدا هیچ کس را به خاطر معاشقه اش به جهنم نمی اندازد. لازم نیست با یک بوسیدن و نوازش سفیدی گردن یارتان، وجدانتان چهار نعل روی اعصابتان قدم بزند و توبه و غسل و این حرفها…خلاصه یک کاری بکنید که موقع پیری، وقتی یک فلاش بک به گذشته میزنید، یک لبخند ملیح روی لبهایتان نقش ببندد نه اینکه با یادآوری هر خاطره ای، انگار لیموترش خورده اید و قیافه تان در هم بشود.
خلاصه و لب مطلب این میشود که معاشقه خودتان را فدای هیچ چیزی نکنید. بهتر اینکه بگویم، همه چیز را فدای معاشقه بکنید. خوب ببوسید و لمس کنید و بو کنید که دیگر گیرتان نمی آید. هیچ اشکالی هم به آن وارد نیست… گاهی لطافت، گاهی شیطنت گاهی هم خارج از دایره عرف و شرع… کلام آخر هم اینکه هیجان را فراموش نکنید. هیجان عین فلفل سیاه و زرد چوبه برای غذا میماند… تندش کنید که فراموشتان نشود…

پ.ن) آقا جان هر چه از ما شنیدید را فراموش کنید. به من چه معاشقه آدمها… همان سیستم سنتی را اجرا کنند که آقا ده گ

ز جلوی خانم راه میرود و خانم هم از معاشقه، فقط یورشهای شبانه را میبیند که حالا شاید دو سه تا بوس شتری هم، آقا از خودش در میکند. پیر هم میشوند و نمیفهمند که چه چیزی را از دست داده اند.