گفت و چای

به حوا گفتم: کاش من “آدم” بودم…آنوقت همه سیبهای باغ خدا را یکجا میچیدم و میخوردم، که او هم، من و تو را از بهشتش بیرون کند… آخر کسی نمیداند که بهشتِ من، همانجایی میشود که تو باشی و نه باغ سیب او…کاش تبعیدمان میکرد به یک جای دور که هیچ نگاهی نباشد جز نگاه من و تو…
اما حالا که من آدمِ تو نیستم…باید بنشینم همین کنار ها، زیر درخت سیب تا ببینم که چه وقت “آدمِ” تو می آید و سیب را میچیند و تو با خنده، روی پنجه پا دستش را میگیری و نرم نرمک از این باغ میروید…
کاش من “آدمِ” تو بودم…

به آدم گفتم: من منتظرم تا تنها هوایی که دم زندگی سازت می شود نفس من باشد تا من و فقط من حوای تو بشوم آن روز خدا از لذت عشق من و تو نمه اشکی به چشم می آورد و راه را می گشاید تا دست به کار ساختن بهشتمان بشویم

***