گفت و چای

۱- شاید این مهم ترین رخداد زندگی من بود… شانزدهم فروردین دو نفر در خانه ما نفس میکشید و هفدهم فروردین سه نفر… این بود که پسر ما هم به دنیا آمد… حیاتش را با گریه ای اعتراض آمیز شروع کرد که چرا خانه امن کنار قلب مادر را از او گرفتیم…

۲- دوست داشتم مثل این بازی های وبلاگی که همه در آن شریک میشوند و همدیگر را به شرکت در آن دعوت میکنند، من هم بازی عوض کردن ” دایپر” بچه را راه می انداختم و همه را در آن شریک میکردم… رکورد من نیم ساعت است… امیدوارم با تمرین مستمر زمان را به یک دقیقه برسانم وعضو تیم ملی بشوم…

۳ – عجب اینکه شنیده ام که اگر کسی پسر به دنیا می آورده، دیگران برای خوشایند او میگفته اند “امیدوارم هفت تا بشودند” و اگر دختر به دنیا می آورده ، میگفته اند: ” امیدوارم خواهر ِ هفت برادران شود”… معنی و مفهوم آن اینست که هفت پسر داشتن خوب است …اما دختر داشتن خیلی شاهکار نیست… نمیدانم چه کسی قرار بوده این پسران را به دنیا بیاورد…

۴- هیچ وقت فکر نمیکردم “دوستان مجازیم ” اینقدر ” حقیقی” باشند … همه مرا به نحوی شرمنده کردند… سپاس از همراهی شما و دعای شما…

آن روزی که گفتم قایقی خواهم خرید و با آن به جایی میروم که آسمان ، زمین را به آغوش کشیده است ، گفتند نرو… دریا بیرحم است… اینجا پاهایت بر روی زمین است… جای پایت را همه روی خاک این زمین میشناسند… اما توجهی نکردم… گفتند آسمان هیچ جا به زمین نمیرسد… قایقت کوچک است و موجها بلند… گفتند هر رسیدنی ارزش رفتنش را ندارد…

اما من گوش نکردم…رفتم … من با قایقی که بزرگ نیست…پارو هایی که از بازوان نحیف من قطورتر نیستند… اکنون که گرفتار موجها شده ام فهمیدم دلم از بازو هایم نیز نحیف تر است…پارو ها را گرفته ام…جانم به آنها بسته است… اگر یکی را از دست بدهم محکومم که تا ابد دور خودم بگردم… و اگر هر دو را ببازم، محکومم همسفر موجها بشوم …

حالا دارم تلاش میکنم… خوشحالم که دریا مرا خیس کرده تا عرق ریختنم دیده نشود…خوشحالم که از ساحل دورم و چشمهایشان مرا نمیبیند و حتما میگویند که ” تا حالا باید رسیده باشد”… میجنگم با موجهایی که نمیدانم کدام باد بی موقع آنها را برانگیخته… دیگر هم آغوشی آسمان و زمین برایم مهم نیست… فقط دریای آرامم آرزوست و خاطره این موجها…

امید دارم… پس هستم…