گفت و چای

خلسه‌آورترین فضا برای من فرودگاه است. خوب که به آدمهای توی فرودگاه نگاه کنی و حرکات و سکناتشان را حلاجی کنی، می‌بینی که همه‌اش یک جورهایی سکانس‌های عاشقانه به حساب می‌آیند… مثلا دختری که از بازو به گردن پسری آویزان شده و دارد با تمام قوا نفسش را به داخل فرو‌می‌برد تا وقتی که هواپیما او را دور کرد، کمی از بویش را هنوز غنیمت داشته باشد… یا وقتی که مادری را می‌بینی که هنوز باور نکرده است که قرار است یک غول آهنی، بچه‌اش را ببلعد و با خودش به یک جای دور ببرد که فقط گهگداری از لای سیمهای تلفن، بتواند صدایش را بشنود…  درست مثل فیلم‌های تخیلی می‌ماند…

هیچوقت ایستگاه راه‌آهن، این حس را به این شدت به تو نمی‌دهد… هیکل جلغوز قطار و اینکه می‌بینی نهایتا همه چرخهایش روی زمین است و نمی‌تواند بپرد، ته دلت را قرص می‌کند که مسافرها را جای خیلی دوری نمی‌تواند ببرد… اما فرودگاه نه… وقتی می‌فهمی که این پرنده وحشی می‌تواند بپرد و می‌تواند آنقدر دور برود و بدتر اینکه می‌تواند مرزها را هم رد کند، آنوقت است که سر ِ فحش را به برادران “رایت” می‌کشی که این چه اختراع نامیمون و مزخرفی بود؟

چه قرار باشد که بروی و چه قرار باشد که برگردی… در هر دو حالتش، گریه یحتمل امان تو را می‌برد… وقتی که حس کنی این رفتن، برگشتن ِ فی‌الفوری ندارد… وقتی که یک آن، فکر به ذهنت بخورد که نکند که “دیدن” آخر باشد… همین ها هستند که مخدرند و مغزت  را تخدیر میکنند…

خلاصه اینکه فرودگاه جای عجیبی است… جایی است که احتمالا بیشترین سلامها و خداحافظی‌ها و مهمتر از همه، آغوشهای قرص و محکم رد و بدل می‌شود… آدمهایی که از پله‌برقی بالا می‌روند و رویشان را برمی‌گردانند و “بای بای” آدمهای آنطرف شیشه را با تکان دادن دستهایشان جواب می‌دهند… فرودگاه لامصب شروع خیلی از تغییر سرنوشت‌هاست… شروع خیلی از ندیدن‌هاست… شروع خیلی از دلتنگیهاست… فرودگاه جای خیلی عجیبی است… حتی صدای نازک آن زن ِ پشت میکروفون که می‌گوید “پرواز شماره ۲۴۸ به مقصد….” … آن هم خیلی عجیب است که جدایی‌ها را از پشت بلندگو، یادآوری میکند… فرودگاه جای عجیبی است…

اینکه من از جمعه‌ها دل‌ِخوشی ندارم لابد تا حالا بر همه مِن‌جمله خود ِ سعدی رحمه‌اله و لسان الغیب هم آشکار شده است. پس انتظاری نداشته باشید که این جمعه پدرسوخته، چیزی سوای باقی جمعه‌ها باشد و من توانسته باشم که کره خر چموش ِ درون ِ این کیبورد را رام کرده باشم و یک پست به درد بخور بنویسم. من‌باب رسم، این جمعه هم، همان آش ِ همیشگی را در همان کاسه، به خورد ملت همیشه در صحنه می‌دهیم. باشد که فحش‌مان ندهید.

نزدیک سه سالی میشود که وبلاگ می‌نویسم. هیچ بار مادی و معنوی برایم نداشته است. البته چرا…معنوی چرا… مثلا فهمیده‌ام که ما آدمها، همه‌مان (بلا استثنا)، جایی نزدیک گردن‌مان، یک رگ کلفتِ غیرت -به هیبت یک لوله پولیکای ده اینچ فشار قوی- جاسازی شده است که بالقوه و در مواقع خاصی، مثل یک اژدهای ده سر، بیدار می‌شود و دودمان یکی را بر باد می‌دهد. نه تنها من، بلکه هر کس دیگری، در مورد هر موضوعی که بنویسد، بلاشک یک نفر ( دست کم یک نفر) پیدا میشود که ساز مخالف بزند و همان رگ غیرتش باد کند و خاک ِ افکارت را به توبره بکشد. مثلا یک وبلاگنویس نگون‌بخت و از همه جا بی‌خبر، از زیبایی شکوفه‌های بهار نارنج تهِ باغ پدربزرگش مینوسد. آنوقت یک گلادیاتور سلحشوری از آن‌سر دنیا، کلاه‌خود و سپرش را بر میدارد و یک کامنت طوفانی برایش می‌گذارد و رسما خشتکِ نگارنده را به سرش می‌کشد که به فلان جای بابا بزرگت خندیده‌ای که فکر می‌کنی شکوفه‌های بهار‌نارنج قشنگند… شکوفه، فقط شکوفه بوته خیار و لاغیر…

عاشق اینطور آدمها هستم…. آدمهایی که نطفه‌شان را با ” نه” و ” مخالفم” منعقد کرده‌اند. نه تنها در عالم مجازی، بلکه یک کرور از آنها را در عالم حقیقی هم لابد می‌شناسید. همین گلادیاتورهایی که مثلا در یک مهمانی به تورتان می‌خورند و مجبورید دو سه ساعتی با آنها فک بزنید. معمولا اول سر ِ موضوعات پیچیده‌ای مثل نحوه خلقت مورچه‌خوار با شما عناد می‌کنند و شما کوتاه می‌آئید و سعی میکنید تا جائی که می‌توانید موضوع بحث را به سمت بدیهیات پیش ببرید تا شاید با شما هم رای بشود… اما دریغ از موافقت بر بروی شب بودن یا روز بودن… من عاشق اینطور آدمها هستم که اندرون دلم به آنها بخندم.

بگذریم… پسرک دارد بزرگ میشود. دستهایش هم سنگین شده‌اند. بدتر اینکه زیاد اهل خانه را ضرب‌و‌شتم میکند. مثلا بعد از عمری روی کاناپه لنگهایت را دراز کردی و محو دلقک‌باری یک برمجه‌ای توی تلویزیون هستی که بیهوا نمی‌فهمی چطور می‌شود و مشتش را تا آرنج در چشمت فرومیکند و انگار قیامت شده و آسمانها همه برایت رعد و برق میزند. اینروزها یکی از این “شمارشگرهای صلوات” که مثل کنتور هستند، به اسباب‌بازی‌هایش اضافه شده… مثل پنجه‌بوکس توی مشتش میگیرد و ضربه‌های شیرافکنی را نثار دور‌و بری‌ها میکند و با هر ضربه یک عدد به کنتور اضافه میشود… تا امروز  عدد ۲۲۳۱ را نشان میدهد…۲۲۳۱ مشت به ما زده….خدا برکت بدهد… جان من نیائید  و نصیحت کنید و روشهای تربیتی نوین و رام کرده بچه‌ها را به رخم بکشید… به عقیده من مشت بچه باید کار کند… این روزها نان در مشت زدن است…

جمعه‌ها ما را مالیخولیایی کرد و رفت پی کارش… برای اینکه کوس رسوایی خودمان را بیشتر از این نزنیم، همینجا این  پراکنده‌گوئی‌ها را متوقف میکنم که نه به درد این دنیا میخورند و نه آن دنیا…