گفت و چای



کمی روزمره‌نگاری کنم… هوا اینجا خیلی گرم است… گرما زورش از جاذبه هم بیشتر است و تف آدم توی هوا تبخیر می‌شود… رطوبت هوا از آن هم بالاتر است…همه چیز خیس است… آن‌قدری که به جای راه رفتن، می‌شود در شهر کرال پشت زد… هوای گرم، عصبی و بداخلاق و بی‌حال و ناامیدم می‌کند… بیرون که می‌روی، دائم باید به این فکر باشی که پیراهنت از عرق خیس نشود و به تنت نچسبد و نوک می‌می‌ها بیرون نزند و صحنه شهوان.ی خلق نکنی… نکردیم لااقل برویم یک جای خوش آب و هوا ساکن بشویم… اما خب آنجا هزینه زندگی بالاتر است… اصولا آدمهای پولدار، هوا را هم رسما می‌خرند و جاهای خوش آب و هوا زندگی میکنند… اما آدم‌های معمولی دائم باید با غضب الهی دست و پنجه نرم کنند و دعا کنند که پرشان به پر ِ اراده الهی گیر نکند و عذاب بر آنها وارد نشود… همین است که دعا هم برای آدم‌های کم بضاعت کاربری دارد و کسی که دستش به دهانش می‌رسد، خیلی اهل دعا نیست…

هفته پیش تقاضای تمدید اعتبار پاسپورت‌مان را فرستادیم دفتر حفاظت منافع ایران… نفهمیدیم که ایران چه منفعتی در آمریکا دارد که دفتر حفاظت برایشان گذاشته است… دیروز پاسپورتها را برگردانده‌اند و تاریخ تولد را چند روز جابجا زده‌اند… تلفن زدیم که “شاسکول جان… تاریخ تولد را اشتباه زدی…” … طرف اصرار که این تاریخ تولد صحیح شما است و تا حالا شما در تاریکی و جهالت بسر برده‌اید و هر سال اشتباهی جشن تولد گرفته‌اید… نیم ساعت چانه زدیم تا طرف متقاعد شده که ریده است… تازه شانس آوردیم که طرف آدم خوش اخلاقی بود… بیشتر مواقع که زنگ می‌زنیم آنجا، نمی‌دانیم این سگ همسایه است که دارد پارس می‌کند یا آقای حافظ منافعمان…کلا ادبیات ما ایرانی‌ها پشت تلفن، زمین تا آسمان با خودمان فرق دارد… اصولا پشت تلفن شدیدا حس طلبکاری داریم و  مکالمه‌ها عموما با سلام شروع نمی‌شود و یک جوری هستند که انگاری با قاتل پدرمان داریم حرف می‌زنیم…

البته حق هم داریم… شما قلیان را بدون هیچ توضیحی از عملکرد و کارائی آن، بدهید دست یک آدم ماداگاسکاری مثلا…  بعد از دوماه می‌بینید که مثلا تهش را گلدان کرده‌اند  و با چوبش دارند مگسها را می‌تارانند… ماجرای ماشین و تلفن و اینها هم همین مقوله‌اند… آن کره خری که برای بار اول تخمشان را اینجا کاشت، چیزی از  فلسفه وجودی آن‌ها نگفت….  همین شد که توی تلفن عموما فوت می‌کردیم و با ماشین‌ها لائی می‌کشیم و دختر بلند می‌کنیم و تفریح…  یا همین ایمیل… روزی دویست و بیست ایمیل فورواردی دستم می‌رسد… یکی می‌گوید که وامصیبتا اسم خلیج فارس را عوض کردند… یکی عکس زایمان فیل می‌فرستد…  یکی هم ده توصیه ماهاتما گاندی برای خوشبختی…اما دریغ از یک سلام و احوال پرسی… به کسی هم که ایمیل “حالت چطوره” می‌فرستی، به احتمال قوی لای ایمیلهای فورواردی‌اش، گم و گور می‌شود و شش سال بعد جوابت را “شاید” بدهد…

چقدر غر زدم… همه‌اش تقصیر هوای گرم است و نوک می‌می‌های مردم که قلنبه زده بیرون.. حواس و اعصاب برای آدم نمی‌گذارد…