گفت و چای

ما وبلاگ‌نویس‌ها به کامنت زنده‌ایم…  نسبت کامنت به وبلاگ‌نویس، مثل نسبت بنزین به ماشین می‌ماند… یا مثل نسبت پس‌گردنی به بچه فضول… یا مثل چلوکباب و آدم قحطی زده…. خلاصه اینکه عنصر حیاتی برای ادامه بقای وبلاگ نویس است…  ما کامنت دوست داریم، به کامنت‌نویس احترام می‌گذاریم، به نظراتشان عمل می‌کنیم و هر از چند‌گاهی به رسم گذشته، خودمان را کنترل کیفی می‌کنیم…

کامنت‌گذارها فرموده‌اند که ما تازگی‌ها خیلی “بی‌تربیت” شده‌ایم… فحش و فضیحت شده مثل نقل و نبات برایمان… یک جمله دوازده کلمه‌ای می‌نویسیم و حدود ده تای آنها دری وری است و به راحتی همان جمله می‌تواند هفت هشت نفر را به بلوغ جسمی برساند…  همین شده که  احساساتشان جریحه‌دار شده‌ است…  فلذا از این پس، هیچ کلمه رکیکی را خرج این وبلاگ نمی‌کنیم… مودب می‌شویم… یک طوری می‌نویسیم که به راحتی بتوانید حتی با نوزادتان هم بیائید اینجا و بخوانید و هیچ نگران باز شدن گوش و چشمش نباشید… این از این…

یک گل گلابی فرموده‌اند که “ما خارج رفته‌ها”، خودمان را زده‌ایم جای سوپرمن و دائم نقش منجی هموطنان داخل کشور  را بازی میکنیم و دائم می‌زنیم خدا نکرده توی سر آنها…. رویم به دیوار… چشم… از این به بعد سوپرمن هم نمی‌شویم…  اینقدر هم فخر به شما داخلی‌ها نمی‌فروشیم… خودمان به تنهایی و برای خودمان از خارج بودنمان لذت می‌بریم و ریز ریز و نخودی می‌خندیم…

گفته‌اند غیبت هم زیاد میکنیم از این و آن….  از این رفیقمان که آمده پیشمان مثلا… یا همکار مودی‌مان… یا  همکار بوگندویمان… یا حتی غیبت سگ‌ها را هم می‌کنیم… این رفتارمان هم چندش‌آور است… آنهم به چشم…

قبل‌تر هم چند نفری هشدار دادند که  جای ذکر مسائل زیر‌پتوئی و زیر شکمی هم توی وبلاگ نیست…. جایشان همان زیر پتو و لحاف است و این مسائل نباید در ملا عام لوث بشوند… و اساسا بشر مشکلات بزرگتری دارد و اینها به مثابه زر مفت هستند…. آنهم به چشم…

خلاصه اینطوری شده که من الان متحول شده‌ام و از آنجایی که انسان مشتری‌مداری هستم و به جان عزیز خودتان اصلا راضی نمی‌شوم که دل هیچ بشری شکسته بشود و هم اینکه من “گوشت‌برادرخور”هم نیستم، از این پس در خودم و این وبلاگ تحول عظیمی ایجاد می‌کنم…  درست مثل اینکه یک کلاب شبانه را بگویم و جایش یک چلوکبابی  با محیطی کاملا خانوادگی بسازم…

یک دایره باادبی از واژگان  برای خودم خلق می‌کنم…به دکتر هلاکوئی گوش می‌دهم… نوار قصه و الهی قمشه‌ای هم توی برنامه کاری‌ام است… سریال در پناه تو  هم گزینه مناسبی است…   خلاصه  این اولین پست بعد از تحولمان است:

***

برشی نورانی از یک روزمرگی ساده

امروز صبح از خواب برخاستم و دیدم که نور خورشید به سان الماس به داخل تابیده است. پرده را کنار زدم و دیدم که جورج -رفتگر مهربان‌مان-  دارد خیابان را جارو می‌زند… خودم را به او رساندم و در آغوشش کشیدم و به او چای و نان و پنیر تعارف کردم … همسایه‌مان، سگ‌اش را برای قدم زدن بیرون آورده بود… خودش و سگش را در آغوش کشیدم… به سگش هم کمی نان و پنیر و چای تعارف کردم و او هم خورد…

لباس پاکیزه‌ام را پوشیدم و با سرعت مجاز  و با لبخندی به وسعت دشت‌ها، به سمت محل کارم رانندگی کردم… برای پلیس خسته‌دل، دستی به نشان دوستی تکان دادم… برایش کمی نان و پنیر و چای پرت کردم تا بخورد…  بعد هم رسیدم به سر کارم…همه همکاران مرد را به آغوش کشیدم و حالشان را جویا شدم…  به همکاران زن هم فقط سلام کردم… به همه نان و پنیر تعارف کردم… همه همکارانم خندان بودند…  همه مودب هم بودند… کسی از خودش صدای نامربوطی هم در نمی‌آورد… هشت ساعت با لذت آنقدر کار  کردم  تا مانیتورم سوخت… برگشتم به خانه… فرزندم دوان دوان به استقبالم آمد… کمی از جیب‌هایم نقل درآوردم  و به او دادم… خندید… همسایه‌مان و سگ باوفایش از قدم‌زدن برگشتند… باز همدیگر را سه نفری به آغوش کشیدیم…

بعد فرزندم آمد و سوال کرد که پدر، بچه چطور به دنیا می‌آید؟… بعد من توضیح دادم که  اول پدر و مادر دعا می‌کنند که بچه‌دار بشوند… بعد هم لک‌لک‌هایی که منقار و گردن نیرومندی دارند، بچه را از پشت کوهی بلند به نیش می‌گیرند و  به پدر و مادر اهدا می‌کنند… و او شادی‌کنان به بازی خودش ادامه داد…

آخر شب هم او را به رختخواب بردم و خوابید… من هم روی کاناپه خوابیدم و چون هوا متعادل بود، هیچ پتوئی هم روی خودم نگذاشتم… و همین‌طور که به دب‌اکبر و دب اصغر خیره شده بودم و خوشبختی‌هایم را می‌شمردم به خواب فرو رفتم…

***

از این پس اینطوری می‌نویسیم… چطور است؟

مگر وبلاگ‌نویسی نمی‌تواند روزمره‌گویی باشد؟ مگر نمی‌تواند گزارش ساده زندگی وبلاگ‌نویس باشد؟ می‌تواند… به دست بریده حضرت ابوالفضل قسم که می‌تواند…  اصلا لازم نیست آدم با هر پست‌اش پرده از اسرار فلک بردارد… پس بپردازیم به یک روزمرگی ساده و بی‌هدف…

امروز سه‌شنبه است… پشت میزم نشسته‌ام… سمت چپم به فاصله ده متری، دو پنجره به این بزرگی هست که آن‌طرفش، درخت هست، ماشین هست، سگ هست، تابلوی یک ماهی‌فروشی هم هست… دقیقا همین لحظه، تام روی میز بغل قمبل کرده و دارد با یکی حرف می‌زند… انگاری که با زبان بی‌زبانی می‌گوید که بیا برو تو و رنگی بیا بیرون… حالا که خم شده، شکم‌اش تا نزدیکی‌های زانوهایش رسیده است… دارم فکر می‌کنم که حکما من و صندلی‌ام در شکم‌اش جا می‌شویم… نسبت شکم من به شکم تام، همان نسبت پرتقال  شهسوار به هندوانه است… بی‌عدالتی همه جا خودش را به رخ‌مان می‌کشد…

این هفته پنج‌شنبه، تعطیل رسمی است… تنکس‌گیوینگ… همان روزی است که اروپائی‌های غاصب برای آشتی‌کنان، بوقلمون به سرخ‌پوستها پیش‌کش کرده‌اند و گفته‌اند که این جانور از برای شما و کشورتان از آن ما… بعد هم گفته‌اند که یا بوقلمون بخورید یا تیر بخورید…آنها هم لابد باکومبا باکومباکنان بوقلمون را خورده‌اند… نوش‌جانشان… مهم این است که اگر تنکس‌گیوینگ نبود، ما به جای هفت روز تعطیلات رسمی در سال، شش روز داشتیم… و این یعنی فاجعه… حالا هم مانده‌ایم که این چهار روز تعطیل را چه کار کنیم… هر سال همین است… آن‌قدر  هیجان زده می‌شویم که هیچ غلطی نمی‌کنیم و کل آن را در خانه سماق می‌مکیم…

قوز بالاقوز این است که امسال یک مهمان تحمیلی هم داریم… از ایران آمده… پسر خوبی است و بوی ایران هم می‌دهد… تنها اشکال‌اش این است که در حد تیم ملی، از همه غیبت می‌کند… غیبت کردن اساسا تنها صفت نکوهیده‌ای است که عموما کاربردی در جوامع صنعتی ندارد و اگر یک مدتی دمخور مردمان‌شان  بشوی، احتمالا غیبت کردن از سرت می‌افتد… اما خب… این رفیق ما تازه آمده… در حد برنامه نود و فردوسی‌پور و دائی و پروین غیبت می‌کند…. وقتی هم که شروع می‌کند، دستهایش به صورت غیر ارادی و هیستریک، فرم سبزی آش پاک کردن می‌گیرند… حالا من خیلی محافظه‌کارانه جلوی او رفتار می‌کنم… چون در صورت بازگشت به ایران‌اش، لابد آنچنان قرار است نمد ما را بزند که پاره شود… خدا به خیر بگذراند…

دو روز پیش، تلفن‌ام یک سکته ناقص کرد و کل حافظه‌اش را یک‌جا از دست داد… حالا هم اسم هر کس را که به او می‌گویم، به جا نمی‌آورد و شماره‌اش را نمی‌دهد… ساده قضیه این است که شماره همه را از دست داده‌ام و در حال حاضر مثل یک مرغ نیم بسمل، دست و پا  می‌زنم که شماره‌ها را ریکاور کنم… پس از همین تریبون از همه کسانی که تلفن بنده را دارند، استدعا دارم که یک تک‌زنگ بزنند تا هم  تلفن‌ام حافظه‌اش را به دست آورد و هم  من خیال برم دارد که خاطرخواه زیاد دارم و راه به راه به من زنگ می‌زنند…ولو شده فوت کنید…

فکر کنم  روزمره‌نگاری کفایت کند… وقتی شروع به نوشتن کردم آسمان صاف بود اما الان کلی ابر در آسمان سامبا میرقصند… تام هم رفته است… همه جا ساکت است… تلفنم زنگ نمی‌خورد… امشب جهت تکمیل عیش و عشرت، چند کیلو سبزی می‌خرم و دور هم پاک می‌کنیم و  غیبت جاسم و قاسم و عبود را می‌کنیم… باشد که رستگار شویم.